آی ام رفیق باز بات وری مغرور!

جدیدا وقتی که حس خوندن جوشن کبیر رو دارم وقت و حوصله پست دادن ندارم و وقتی حال پست دادن دارم اون حس خاص رو برای خوندن جوشن کبیر ندارم و این جوری میشه که بیشتر پستام با بسم اللّه الرحمن الرحیم شروع میشه :دی

هفته پیش یکی گفت میای با فلان گروه بریم راهیان نور؟! :)

در مقابل دیدگان حیرت زده جواب شنید نه مگه دیوانه ام بیام راهیان نور؟ البته با اون گروه خاص :|

هر چی از اون اصرار که بیا بچه ها دلتنگتن از من لوس بازی در آوردن و نه گفتن :))

دیروزم رفته بودیم خونه ی همون دوست عمه ام که باهاش رفته بودم خرید

یکی از بچه های اون گروه پیام داد و شروع کردیم چت کردن :) گفت داریم میریم راهیان نور میای؟ گفتم نه :))

گفت حاج حسین یکتا هم میاد باهامونااا

همچنان جوابم نه هستش و نه میمونه با یکتا خوش بگذره :))

آخه چرا؟

چون دیگه بچه ها رو دوست ندارم باهاشون دلم صاف نیست

ولی بچه ها دوستت دارن

ولی دوست داشتن به حرف نیست به عمله

قبول دارم ولی اشتباه میکنی

باشه قبول اشتباه میکنم فرزانه راست میگه من سخت گیرم ولی میدونی چیه؟

من رو آرزو و هانیه بد عادت کردن!

هانیه و مهدیه و فاطمه میخواستن برن مشهد گفتن تو هم بیا گفتم نمیتونم گفتن چرا؟ وقتی دلیلم رو گفتن باز اصرار کردن و گفتن نگران نباش نمیذاریم تنها بمونی که حالت بد شه و خاطرات بیان سراغت ولی باز گفتم نه اونام نرفتن تا باهم بریم

به جاش رفتیم شاه عبدالعظیم اینا دوستن نه شما

آرزو صرع داره ولی هر وقت خواستم بیاد پیشم اومده روز شب نصف شب حتی وقتی سفر بوده وقتی نیاز داشتم سفرشو خراب کرده اومده ولی شما چی؟ فقط بدقولی فقط حرف

من اینا رو دوست میدونم من بد عادت و زیاده خواه و خودخواهم اصلا مغرورم ولی اینا رو دوست میدونم

با همینام میرم راهیان نور یقینا خیلی هم حس های بهتری از سفرم میگیرم

باشه ولی اشتباه میکنی!

خلاصه که من و یه گروهی از دوستان سابقم درگیریم :))

ولی چه کنم که معنی دوستای خیلی خوب رو فهمیدم نمیتونم بهانه تراشیا رو قبول کنم :)

حالا موندم با هانیه اینا میریم اصلا یا نه :)) این وسط یه چیزی پروندم :| :))

حیف حیف حاجی گیرینف شهید شد :)) نصف مزه ی راهیان نور سکته دادن گیرینف بود :)) میگفت نود درصد جانبازی الان من تقصیر توعه نکن بچه ولی کو گوش شنوا؟! ^__^

التماس دعای فرج

در پناه حق باشید

یا مهدی